کلبه دلتنگی من با خدا

وقتیکه من بزرگ شدم، شاید، معمار شوم

     آنگاه، تمامی جهان را همچون بامی

بر فراز دستان تو، ستون خواهم کرد

 وقتیکه من بزرگ شدم، شاید، پزشک شوم

آنگاه، با عطر تو نوشدارویی خواهم ساخت

      بر تمام دردهای جهان

و آنگاه به سلامتی شان، با لب های تو

  بر گونه های شادی تمام کودکان جهان، بوسه خواهم زد

وقتیکه من بزرگ شدم، شاید

یکروز با چتر گیسوان تو

از آسمان آرزوهایت

پروازی کنم بر آستان زمین

زمینی که پای تو آنرا نگه داشته است

و آنگاه، خواهم دوید تا مرزهای درونت

و در پنهانترین گوشه های جنگل سبز آغوش تو، پنهان خواهم شد

اکنون را که نام نهادی فصل کاشت

فردا که من بزرگ شدم، در زمان برداشت

مادرم، به تو قول می دهم       من تو را دوست خواهم داشت

گاهی دلتنگ دستهای بزرگی میشوم که صورتم را پشت گرمایشان پنهان کنم.

در حاشیه برگ شقایق بنویسید / گل تاب فشار در و دیوار ندارد

شهادت حضرت فاطمه (س) بر تمامی شیعیان جهان تسلیت باد

گسترده تر از عالم تنهایی من . عالمی نیست

غم آنقدر دارم که می خواهم تمام فصل ها را

بر سفره رنگین خود بنشانمت . بنشین غمی نیست

میگذشت از کوچه ی ما دوره گرد

داد میزد کهنه قالی میخرم

دسته دوم جنس عالی میخرم

کاسه و ظرف سفالی میخرم

گر نداری کوزه خالی میخرم

اشک در چشمان بابا حلقه بست

عاقبت آهی کشید و بغضش شکست

اول ماه است و نان در سفره نیست

ای خدا شکرت . ولی این زندگیست؟

بوی نان تازه هوشش برده بود

اتفاقاْ مادرم هم روزه بود

خواهرم بی روسری بیرون دوید

گفت آقا سفره خالی میخرید ؟